IN MEMORIAM CEES SLINGER - door Bert Jansma

Het was een schok toen Hilde me zondagmorgen belde over de dood van Cees. Nee, verbijstering eigenlijk. Want Cees leek voor een buitenstaander niet stuk te kunnen, al wist je dat hij gezondheidsproblemen had gehad.

"Jij wordt 104", had saxofonist Simon Rigter nog gezegd toen Cees 77 werd.

En Cees Slinger hád dat altijd- jonge. Open, markant en aanwezig. Op alle concerten van belang kon je hem met Hilde vinden. Tien jaar lang gaf hij les aan jonge mensen. En hij omringde zich met jonge mensen - die hij zorgvuldig uitkoos - in zijn bands: Buddies in soul, Two tenor Case. Cees Slinger leek van alle tijden en zijn jazz was tijdloos.

De schok ging zondag j.l. snel door Den Haag. In Prospero concerteerde Bert van den Brink en die had een mooi verhaal over een laatste duet van Cees en hemzelf achter de vleugel. En hij speelde, voor Cees, 'The shadow of your smile', omdat hij dat Cees Slinger als begeleider eens zo práchtig had horen spelen.

Bij de zeventigste verjaardag van Rob Agerbeek in De Tobbe in Voorburg was Cees' dood hét gesprek. En Hans Dijkstal memoreerde er dat altijd weer absurde en wrede treffen van leven en dood op één dag, waar de show dan toch weer 'ón' moet gaan.

Als er iemand was die dat laatste begrepen zou hebben was dat Cees Slinger. Hij had zó-véél shows, onder zeer wisselende omstandigheden, tot een goed eind gebracht. Want wat heerlijk wanneer je - bij alle verdriet - op je rouwkaart kunt laten zetten: "Ik heb met alle groten der aarde mogen spelen en heb daardoor een fantastisch muzikaal leven gehad". Wie kan dat zeggen?

Aad Bos, Ruud Breuls en Co de Kloet zeiden het zo, in de prachtige twee uur radio die ze afgelopen maandag aan Cees wijdden: "Je bent eerder klaar met een lijst van met wie hij níet heeft gespeeld".

Cees was zekerheid. Ben Webster vertrouwde hem, zoals al die andere muzikanten die hij bewonderde en met wie hij zijn vriendschap zou delen. Slide Hampton, die zelfs kwam luisteren als Cees op KoninginneNag in een kroeg in Den Haag speelde. Cedar Walton.

Want Cees kón bewonderen en dat is tekenend voor hem. En een Grote Kwaliteit.

Zoals hij ooit - diep onder de indruk - naar Cedar Walton toestapte in een New Yorkse jazzclub en zei: "Mr Walton, you do everything I always wanted to do". Ik zie hem en Hilde nog uit de Bijenkorf in Den Haag komen. Met een tas vol gramofoonplaten. Zo opgetogen als een kind. Want er zat een onbekende Cedar Walton-opname bij. Die hij achteraf overigens toch al bleek te hebben, geloof ik.

"Ik heb er zin in" zei Cees, toen hij zijn tweede octet formeerde. Alsof hij het servet ontvouwde voor een copieuze maaltijd. Terwijl hij wel even voor acht man z'n arrangementen moest gaan zitten schrijven.

Cees had er altijd zin in. Als je hem vroeg om een onbekend stuk, of een nieuw stuk. En hij voor zangeressen een precieze tekst tevoorschijn toverde. Of voor mede-muzikanten in zijn befaamde Cees Slinger Book of Records dook.

Cees Slinger, een van de laatsten van de Grote Generatie van self made-mannen in de jazz. De pioniers van het jazzleven in dit land.

Hij vertelde me ooit hoe het allemaal begonnen was. Ná klassiek pianoles van z'n negende tot zijn vijftiende, kwam hij in de hongerwinter in Winschoten terecht. Daar had hij een neef die piano speelde in een jazzbandje. De Sodoma's heette die groep. Zo genoemd omdat Winschoten toen gold als het Sodom van de provincie, vertelde Cees me. Daar leerde hij spelen. En meteen na de oorlog ging dat verder. Voor de Canadezen. Voor kauwgum, sigaretten en chocola.

The Diamond Five with: Cees Slinger - piano, Cees Smal - trumpet, fluegelhorn, valve trombone/ Harry Verbeke - tenor sax/ Jacques Schols - bass / John Engels - drums

Daarna kwam het allemaal, U weet het. Johnny Griffin, Buddy de Franco, Dexter Gordon, Sonny Stitt, Don Byas, Joe Henderson. De legendarische Sheherazade en de even legendarische Diamond Five.

Ik hoorde ze voor het eerst op een schoolfeest. Het Huygens Lyceum Voorburg. Net zeventien. En als ik nu terugkijk en terugluister lijkt het of Cees nooit wezenlijk veranderd is in zijn benadering van de jazz.

Hij waaide niet met winden mee. Hij wilde niet opruien. Niet epateren. Niet 'freaken'. Hij wilde jazz spelen. Móóóie jazz.

Tijdens mijn laatste interview met Cees, zei hij, met een optimistische grijns, over de toekomst:

"Ik ga door op de ingeslagen weg".

Ik vond het een prachtige, komische en ook diep ontroerende tekst voor een man van 77 die met al die groten had gespeeld.

Cees ging gewoon door op de ingeslagen weg.

Cees, voor jou is die weg nu beëindigd.

Maar - wat zijn wij blij, dat je hem helemaal, tot de allerlaatste noot, gegáán bent.

-------------------------------------------------------------------------------
Uitgesproken bij de begrafenis van Cees Slinger; Oud Eik en Duinen, Den Haag, 4 oktober 2007.